De fondduiven zijn nog altijd niet gekoppeld, planning is vanavond of morgen. Nog nooit waren we zo laat, waarom?
1. tijdgebrek
2. angst voor de roofvogel
ad 1) door tijdgebrek zaten de voedsterkoppels nog altijd in vlieghok 1 en moest er eerst ruimte gecreerd worden om deze onder te brengen. Gisteren is dit hok geheel gereinigd en wordt nu klaargemaakt voor de vliegers. In dit hok komt een dikke pak stro te liggen, ik wil het wat gezelliger maken voor de duiven, 3 hokken met roosters met weinig ruimte voor kistjes, schapjes en dat soort zaken vragen om extra gezelligheid. Dit hopen we zo te organiseren. Dit hok 1 is tevens het hok waar vorig jaar 'Lize' een 2e nationaal speelde. Het is een vrij opmerkelijke afdeling. De duiven kunnen er niet door naar buiten, moeten het andere hok ingejaagd worden. Deze afdeling grenst aan de ren van de kwekers en is vrij donker. De verluchting is geregeld via een 'gat' in het dak van 60 x 40 cm met een hor. Zo ziet u, eenvoud voldoet dikwijls ook.
ad 2) Tsjonge, jonge, wat hebben we last van de sperwer. Elke avond is het raak. De duiven zijn er inmiddels aan gewend, ongekend hoe ze door de lucht jagen en hoe ze op hun hoede zijn voor deze ellendeling. Ik wil er de tijd niet aan besteden om op weduwschap te vliegen, maar het is genieten geblazen hoe ze vliegen op het moment. De duiven zijn nog niet weggeweest en zitten nog op ruim 50% gerst. Gezien hun trainingsarbeid gaan ze waarschijnlijk direct naar 200 km volgende week, rond de pasen nog even aan de mand wennen en mee die hap. Wij hebben ons in het verleden dikwijls schuldig gemaakt aan voorzichtigheid, zeg maar, te voorzichtig. Gevolg is dat je met duiven blijft zitten die het eigenlijk niet waard zijn en dat de benodigde aandacht voor de betere duiven versnippert.
Gisteren ingekorfd voor Isnes, zo'n 160 km geloof ik. Samen met senior de weduwmannen in de mand gestoken. Er zat aardig wat verschil tussen de doffers, sommigen stonden er perfect op, anderen nog wat te scherp (de jongen zijn net gespeend). Favoriet voor mij dit jaar zijn de broers 10-446 en 10-447, relatief kleine doffers met schitterende uitstraling, zijdezacht, veel Koopman-bloed. Ik kan niet wachten om deze duiven op vluchten van 600 km in te zetten. De 11-852 die vorige week voorop kwam en brons pakte stond er weer mooi op, inmiddels door senior omgedoopt tot 'Stan'.
11-852 'Stan' (3e Huy 217 duiven 1-4-2012)
Nog een apart verhaal. Bij de voedsters lagen 2 jongen die afgelopen week gespeend konden worden. Bij het spenen was er echter 1 verdwenen. De verdenkingen leiden al direct naar senior die een aantal jongen had meegenomen van zijn kwekers. Wat bleek bij het reinigen van het hok. Het jong was achter de lopende band gevallen en zat onder de broedbakken in een donkere ruimte. Een week lang zonder voer en water. Gisteren dan eindelijk bevrijd en voorzien van water en voer. haar (duivinnetje) conditie was opvallend goed, we houden haar in de gaten, een naam heeft ze al, 'survivor'.
Later meer over het verloop van de vlucht (mocht het doorgaan, op het moment staat het hier hard te regenen, terwijl bij Henk Douna in Donkerbroek de zon hoog aan de hemel staat, Henk, we zijn jaloers).
|
Afgelopen zaterdag ging het seizoen 2012 dan echt van start met de vlucht vanuit Huy. De weergoden gooiden direct roet in het eten en afdeling 3 besloot te wachten tot zondag. Gisteren was het dan vervolgens prachtig weer met een kalm briesje uit Noordwestelijke richting. Ofwel, direct 2 nachten mand, wind tegen, een mooie start van het nieuwe seizoen. We hadden alle 36 doffers ingekorfd, de meesten zitten nog met jongen, het weduwschap moet nog beginnen. Het was de jaarling 11-852 die direct voor een podiumplaats zorgde met plaats 3 in de uitslag. De kleinzoon van zowel de Goochelaar als de Euro van Heremans-Ceusters liet zich als jong al gelden en zet deze lijn nu voort. De duiven kwamen voorts redelijk vlot naar huis, maar een prijspercentage van 8/36 is natuurlijk nog niet om over naar huis te schrijven. Gezien de hele voorbereiding en onzekerheid om deel te mogen nemen hechten we hier nog weinig waarde aan, de kopprijs zien we als een bonus. In groter verband spelen we met deze wind geen rol van betekenis, dan zitten alle duiven dieper en op de voorhand in plaatsen als Castenray, IJsselstein, Venray. Mooi toch, volgende week andere wind, andere liefhebbers aan de kop. Het is het beste voor de sport dat zo een ieder aan de beurt komt. Zaak is om op deze korte vluchten jezelf te meten met je streekgenoten en niet zo veel te letten op de uitslag in groter verband.
De fondvliegers zijn nog ongekoppeld en zitten dus nu als het ware op weduwschap. Ze voeren vrijwel iedere avond strijd met de havik, ze worden dus gedwongen zeer alert te zijn en om door de lucht te knallen. Ik kan met niet herinneren ze ooit al in zo'n vaart door de lucht te hebben zien suizen in deze tijd van het jaar. Ook de jonkies krijgen dagelijks de vrijheid en genieten hier volop van.
Op naar Isnes!
|
Time management : verstandig omgaan met de tijd. Dit is een van de omschrijvingen die veel gehoord is over deze term. Heeft u er wel eens over nagedacht hoeveel tijd u aan de duiven besteed? Gaat dit ten kosten van andere tijdsbestedingen? Voor mezelf is het zaak een gezonde balans te vinden tussen zaak, gezin en hobby. Om eerlijk te zijn lukt dit me op dit moment niet, en dus komt een onderdeel ‘in gevaar’ of zelfs 2. Met 2 bedrijven, een gezin met 2 kinderen van 3 en bijna 1 en een hobby waarbij we een enorme drang hebben naar presteren ontstaat er nogal eens een spanningsveld. Een dag heeft 24 uur en dit zal niet veranderen. Deze 24 uur moeten zo ingedeeld worden dat er een situatie ontstaat met aandacht voor alle onderdelen en nog een momentje persoonlijke rust (ook wel handig………). Gezin en zaak zijn nog altijd de belangrijkste onderdelen, waarbij echter de zaak veruit de meeste tijd opeist. Dus moet je het geluk hebben met een vrouw die dit snapt en veel tijd investeert in de kroost. De hobby, en daarmee bedoel ik niet alleen de duiven, maar ook persoonlijke beweging in de vorm van fietsen of hardlopen komt dus op plaats 3 in de pikorde. Op zich niets nieuws, dit zal voor veel werkende mensen gelden en dit is ook de meest logische volgorde in mijn beleving. Echter, wetende dat de duivensport op een steeds professioneler niveau komt te liggen, kan dit de drang naar prestatie in gevaar brengen. Dit is ook een veel gehoord excuus van liefhebber dit minder (gaan) presteren, dan hoor je : ‘ja, maar hij is altijd thuis’.
Hoe hiermee om te gaan? Lees alle verslagen van de kampioenen, er zijn vele wegen naar Rome en geloof me, vele wegen zijn nog niet aan het papier toevertrouwd. Dit geeft de druk bezette melker (of coach) hoop, en terecht. Een week voor aanvang van seizoen 2011 werd onze dochter geboren, op dat moment kan alles je gestolen worden en ben je de gelukkigste vader op aarde. Gevolg is dat je gedwongen wordt ‘makkelijker’ te worden in het begeleiden van de duiven. Let wel, ‘makkelijker’ is iets anders dan ‘slordiger’. Voor de geboorte van onze kinderen en toen ik nog thuis speelde in combinatie met mijn vader, kon ik mijn moeder wel wat aandoen als ze de was ging ophangen als de duiven los waren of als er bij de buren het gras werd gemaaid. Ik zal u vertellen, dit soort zaken interesseren me helemaal niets meer, ze wennen er maar aan. Het heeft geen negatieve invloed voor het presteren van de duiven. Ja, natuurlijk, als er de gehele dag activiteit is pal voor het hok en de duiven geen rust hebben, dan natuurlijk wel, maar dit is bij ons niet het geval. Ook ons zoontje van inmiddels 3 wil graag met papa mee het hok in en het liefst met een emmer vol voer die dan in één keer de voerbak in moet. Ik heb het in 2011 allemaal laten gebeuren, ze wennen er maar aan. Slordiger is gebrek aan regelmaat van uitlaten, voeren, ongewenste mestvorming, geen medische begeleiding, onvoldoende africhting, etc. Om dit te voorkomen is een systeem nodig dat past in de beschikbare tijd, een systeem is onderdeel van uw eigen time management.
Mijn systeem is erop berust dat 1 keer per dag aandacht wordt besteed aan de duiven en wel in de avonduren door mezelf. Doordat mijn vader om de hoek woont is assistentie op elk moment voorhanden, een absoluut voordeel tegenover mensen die er alleen voor staan. Denk aan africhten, naar de club gaan, etc. In het winter- en kweekseizoen zie ik geen daglicht bij me thuis. 2 opties, ’s ochtends en ’s avonds met de lamp werken of senior inschakelen. Dat laatste is het geval en leidt ertoe dit ik de duiven enkel in het weekend ‘begeleidt’, en dat is buiten het seizoen niet meer dan 15 min. per voederbeurt. In het seizoen zit dit er als volgt uit. ’s Ochtends worden de duiven niet gevoerd of losgelaten, ze hebben nog voer liggen van de avond en hebben hier voldoende aan de rest van de dag. Als er jongen liggen of in het kweekseizoen zorgt pa voor de verzorging tussendoor. Bij thuiskomst tussen half 6 en 6 heeft vrouwlief de jonge duiven al losgelaten, die zijn of weer binnen of worden op voer binnengeroepen. Dan is er eerst tijd voor het gezamenlijk avondmaal. Nu ben ik geen dankbare eter, ik zit altijd op hete kolen om naar buiten te gaan en de duiven los te laten. Inmiddels heeft vrouwlief zich er maar bij neergelegd en geaccepteerd. Na het eten gaan de oude duiven los, alles tegelijk. Alles gaat van de nesten af en moet verplicht naar buiten. Belangrijk hierbij is dat zoonlief de duiven mee naar buiten dirigeert en samen met papa de begeleiding op zich neemt. Onze strijdkreet hierbij is, HUP-HUP-HUP. De duiven kennen dit precies, 80% stormt uit zichzelf naar buiten (bij de jonge duiven hoeven we dikwijls niet eens het hok in na het openen van de klep). Samen wordt er dan gekuist, let wel, alles zit op lopende band en rooster, dus dit is beperkt noodzakelijk. Vervolgens wordt het drinkwater vervest en de voeding klaargemaakt. Dit is direct het mooiste moment van de kleine Weijers, hij is namelijk gek op mixen van voer, grit, olie, pinda’s, liefst alles wat er voorkomt gaat de emmer in. Inmiddels vliegen de duiven verplicht hun rondes om het hok en worden tussendoor geobserveerd. De voeding wordt bereid en klaargezet in het hok. Tevens worden de jonge en kweekduiven van vers water en voer voorzien. Als er dan nog tijd is, kunnen we nog even voetballen op het gras of fietsen voor het huis. Na de training worden de kleppen geopend en duurt het normaliter nog geen minuut voordat alle duiven binnen zitten, ondanks de volle bak die ze de hele dag ter beschikking hebben. Zo is alles in een uur geregeld, kunnen eventueel de late jongen nog naar buiten op eigen verzoek en is er weer tijd voor andere zaken. Zo is de duivensportbeleving in huize Weijers. Is dit een garantie voor succes? Absoluut niet, daar ben ik me van bewust, essentieel voor presteren is het volgende :
- een goed hok
- topduiven
- goede voeding
- goede trainingsarbeid
- goede voorbereiding op vluchten
- het ‘zien’
Punt 1 t/m 5 is door iedereen te bewerkstelligen, het een wat eenvoudiger dan het andere. Het ‘zien’ is echter een minder helder begrip, daarover volgende week meer.
Fijne week.
|
De roofvogelproblematiek bestaat natuurlijk al jaren. Dit jaar is het echter kommer en kwel bij onszelf en bij talloze liefhebbers in het land. Bij ons is de schade van afgelopen week 3 dode en 2 gewonde duiven. We zullen moeten zoeken naar afschrikmiddelen, de ‘oehoe’ lijkt inmiddels uitgewerkt te zijn, wellicht biedt de met spiegels ombouwde zwaailamp uitkomst (idee ontvangen via Henk Douna). Je ontkomt er in een eerste week niet aan de duiven vrij hok te geven in plaats van een gedwongen training, we moeten deze tijd even door. Het beste is om zelf bij het hok te blijven, dat zal al wat schelen en de duiven na het vliegen direct op voeren naar binnen te halen.
Afgelopen zaterdag organiseerde Stichting Marathon Noord haar 3e studiedag. Deze dag staat in het teken van gezelligheid en constructief werken aan de lange termijnvisie met betrokkenen binnen de organisatie. Inmiddels gaat het prima met de inschrijvingen en liggen we op koers, de te vervliegen auto op St. Vincent is inmiddels gegarandeerd en dat geeft nog wat extra cachet voor komend seizoen. Aangezien het spel van Marathon Noord enkel betrekking heeft op de 2 getekende duiven op 3 vluchten is deelname laagdrempelig en derhalve toegankelijk voor veel liefhebbers. Hier geen discussies over inperken aantal ingekorfde duiven, geen discussie over de zogenoemde megahokken. Dit maakt het succes van een dergelijke competitie. Zelf neem ik nog niet zo lang deel aan de competitie, maar door deelname ben je nog bewuster bezig met het aanwijzen van de 2 getekende duiven. Omdat we tot afgelopen jaar met gemak een vlucht oversloegen en derhalve niet voor (aangewezen) kampioenschappen in aanmerking zijn gekomen, waren we hier niet bewust mee bezig. Echter, deelname aan Marathon Noord geeft een impuls om gericht duiven te zetten op de vluchten St. Vincent, Albi en Cahors voor de middaglossingen en Barcelona, Marseille en Perpignan voor de ochtendlossingen. De kunst bij dit soort kampioenschappen is wel het maken van een juiste afweging. Haal op alle hokken de 2 beste duiven eraf en het wordt een moeilijk verhaal, zo ook bij ons. Hierdoor kom je in de verleiding om de ‘crack’ van het hok toch maar weer in te korven die laatste vlucht want ‘we staan er zo goed voor’. Zo ook wij, afgelopen jaar won onze 08-475 een vroege prijs op de eerste, relatief pittige, Brive (1 op 25) om vervolgens een prijs 1 op 10 te pakken van Barcelona. Toch nog maar naar Perpignan met als gevolg een prijs 1 op 15. Nou was Barcelona niet zwaar, maar wetende dat je nog geen ploeg hebt zitten voor deze vlucht en met het oog op de toekomst was het misschien verstandig geweest de duif te laten zitten voor 2012. De tussenstand op het onderdeel ochtendlossing was blijkbaar te verleidelijk nogmaals in te korven, uiteindelijk eindigden we als 11e in de competitie, een mooi resultaat. Het is echter ook maar een betrekkelijk resultaat, het zegt niet direct iets over de sterkte van een kolonie, maar meer over wie er 1 of 2 supers op het hok heeft zitten. Toch zijn het dikwijls wel gerenommeerde hokken die de sier maken. Ook de ZLU-kampioenschappen draaien om de aangewezen duiven en ook hier zijn het doorgaans de tophokken die naar voren komen. In 2012 gaan we ons dan ook weer op beide onderdelen richten waarbij we tevens hebben ingeschreven voor de Nationale Marathon en de West Europese Supermarathon. De focus in 2012 ligt op St. Vincent en Barcelona. Waarom? We hebben een grote ploeg 2-jarigen zitten die we graag naar deze klassieker spelen om vervolgens nog gespeeld te worden op Orange, Marseille of Narbonne. Daarnaast werken we aan een ploeg voor Barcelona, de vlucht der vluchten. Doel is te werken aan een ploeg die geschikt is voor deze vlucht, maar dit gaat niet zomaar natuurlijk. De 2-jarigen zullen zich moeten klaarstomen in 2012 om in 2013 te kunnen excelleren op deze vlucht. Wellicht dat we in 2012 reeds wat 2-jarige duivinnen proberen op deze klassieker, even kijken hoe het loopt allemaal. Ons motto is nog altijd ‘kweken en spelen’ om zo te achterhalen met welke duiven en lijnen we verder gaan. Als papier zou vliegen worden we ieder jaar kampioen, maar gelukkig werkt het zo niet in de duivensport.
Afgelopen zaterdag was ook de feestmiddag van de Noordelijke Unie. Zelf heb ik hier niet gericht voor gespeeld in 2011, maar met een zoneoverwinning op Bergerac tegen ruim 5.500 duiven sta je in de picture en dat is natuurlijk altijd leuk. Senior nam de honneurs waar deze middag en sprak over een geslaagd feest met een ‘volle bak’. Zelf kon ik er door de Marathon Noord dag niet bij zijn. In de middag nog even de duiven bekijken bij Ad van Heyst in Wijchen. Ad heeft weinig tijd, maar toch veel duiven. Een aantal bewezen duiven van 2007 bekeken. Stuk voor stuk compleet qua bouw, niets op aan te merken. Ik adviseer hem dan ook ‘spelen, spelen, spelen’. Weinig tijd is voor mij dan ook weinig geduld, laat de duiven maar ervaring opdoen en zichzelf laten gelden, er komt aanwas genoeg en anders maar een bak dichtzetten. Het hok achter in de tuin leek het beste te functioneren in deze tijd van het jaar, zo glad als een aal.
De eerste jonkies hebben hun intrede genomen in ons jonge duivenhok. De kweek verloopt tot op heden wisselend. Van het ene koppel komen jong 5 en 6 bijna uit, van het andere koppel is het nog wachten op het eerste jong. Gelukkig is er nog tijd en spelen we de duiven sowieso in 2 ploegen om het risico te spreiden. Ook komen er op korte termijn nog een aantal jonkies van onze vrienden Hans en Evert-Jan Eijerkamp naar Groesbeek, dus dat komt met de aanvulling dik in orde.
Fijne week
|
Maart, het seizoen is begonnen. U zult denken, begonnen? De meesten zijn toch al aan het kweken of inmiddels al uitgekweekt? Inderdaad, maar voor mij persoonlijk is het kweekseizoen iets waar nog niet al te veel aandacht naar uitgaat. Dit is natuurlijk wel benodigd om een goede kweek te garanderen, maar de tijd ontbreekt simpelweg en het voordeel van een combinatie is dat je dit met elkaar kunt opvangen. Voor mij is 1 maart het startsein om de duiven los te gaan laten en alles in gereedheid te brengen voor het nieuwe vliegseizoen en tevens wat meer aandacht te schenken aan de duiven. In beginsel gaan de duiven om de dag los, doffers en duivinnen, en krijgen ze vrije gelegenheid uit te vliegen. Op de honger worden ze vervolgens binnengehaald. De koppeldatum staat nog niet vast, is even afhankelijk van het spenen der jonge duiven en beschikbaarheid van ruimte. Zal ergens eind deze maand zijn. Hier wordt niet veel waarde aan gehecht, alle broedbakken gaan open, schalen erin, deur van het duivinnenhok open en veel succes!! Zo makkelijk? Niet helemaal. Omdat we koppels willen spelen zal ik een aantal koppels gericht samenzetten zodat deze gericht gespeeld kunnen worden. Dit betreft dan de koppelingen voor de Barcelona-duiven. De overige oude duiven 'kennen' elkaar nog van vorig jaar, kans dat ze aanparen met een jaarling is derhalve niet heel groot. Gedurende de wintermaanden zijn er nog een aantal doffers bijgekomen, of wel, uit hun schulp gekropen nadat ze tot duivin waren gebombardeerd. Voor het eerst sinds jaren meer doffers dan duivinnen. Hier wordt niet naar gekeken bij de koppeling, er hangen schapjes genoeg. Na een aantal africhtingen en vluchten brengt dit elkaar vanzelf in evenwicht en anders moeten we hierin wat bijsturen, maar het is zinloos om dit al vooraf te doen, de eerste selectie vindt plaats op de vluchten.
Hoe worden ze gespeeld? Alle fondduiven op nest, de snelheidsduiven op traditioneel weduwschap met alleen de doffers. De snelheidsploeg bevat zo'n 40 doffers, de fondploeg zo'n 100 duiven. Aardige ploegen dus, maar hieronder veel jaarlingen. Bedoeling is zo snel mogelijk deel te nemen aan de vluchten om ze ritme en extra ervaring te laten opdoen in de aanloop naar de fondvluchten. Focus voor de snelheidsploeg ligt op de vluchten van 400+ km, de focus van de fondploeg ligt dit jaar op de programmavluchten en een aantal ZLU-vluchten, waarbij de jaarlingen liefst 2 maal een overnachting doen. Ik geloof in het feit dat 2-jaarse en 3-jaarse duiven in de kracht van hun leven zijn en dat hiermee echt kop gevlogen kan worden. Hiertoe is een gedegen opleiding als jong een must en ervaring opdoen als jaarling van belang. Onder normale omstandigheden koppelen we ook selectiecriteria aan de vluchten als jaarling en moeten de duiven het vertrouwen van de baas winnen. Hoe? Het makkelijkst is natuurlijk kopvliegen op een vlucht. Ik hoor ook wel eens liefhebbers die zeggen 'als ze de 1e keer vroeg pakken worden ze de 2e keer niet meer gespeeld als jaarling.' Ik geloof hier niet in en beschouw dit als een gemiste kans op ervaring opdoen wat ze wellicht als 2-jarige duur kan komen te staan. Een andere manier van het winnen van vertrouwen is vitaliteit bij thuiskomst en snelle recuperatie. Een duif die 2 keer ruim te laat is en er als een dood vogeltje bijzit de eerstvolgende dagen wordt verwijderd. Te vaak zie ik liefhebbers met meerjarige duiven die eigenlijk nog nooit op de uitslag hebben gestaan, maar die ondanks dat het vertrouwen jaar na jaar winnen van hun baas en tegen beter weten in aangehouden worden. Deze liefhebbers zullen nooit op een hoger plaform acteren, mits ze het geluk hebben een crack te kweken die zich onderscheidt. Dit kan altijd en tegenwoordig zit bij nagenoeg iedereen wel potentiele kwaliteit. Deze hokken zullen echter in de breedte nooit sterker worden en na het wegvallen van de crack weer tot de grijze middenmoot gaan behoren. Op onze hokken hebben alle nog aanwezige duiven van 2008 en 2009 zich reeds in de schijnwerpers gespeeld op 1 of meerdere vluchten. De duiven van 2010 hebben ervaring opgedaan in 2011 en de overblijvers hebben vooralsnog het vertrouwen gewonnen. Toch zijn er zowel onder de 2009 en 2010 ploeg klappen gevallen met duiven die negatief opvielen binnen de kolonie door gebrek aan prestatie of gebrek aan vitaliteit.
De snelheidsploeg kent dit jaar veel jaarlingen. We blijven zoeken naar duiven die kop kunnen vliegen, hiertoe hebben we de laatste jaren veel zitten modderen met de gezondheid en klimaat op het hok en we hebben goede hoop dat het lek boven is en dat de randvoorwaarden richting optimaal aan het schuiven zijn. De uitslag is de beste graadmeter natuurlijk. Onder deze duiven is selectie wat eenvoudiger. Waar een fondduif normaliter 2 kansen krijgt zich te onderscheiden gedurende een seizoen, een snelheidsduif krijgt wel 15 tot 20 kansen dit te doen. Echter, als het complete hok niet functioneert moet men zich goed afvragen of dit aan hok, verzorging of kwaliteit van de duiven ligt. Zodra de boel goed op de rit staat en prestaties niet uitblijven is selectie makkelijk, x% prijs of x-aantal prijzen 1 op 10 of aantal behaalde punten!! Zelf ben ik voorstander om duiven die weken na elkaar in het begin geen prijs vliegen niet meer te spelen. Ik geloof in een allround duif op de snelheid, dus duiven moeten goed prijs kunnen pakken op 100 km, maar ook op 600 km. Niet alle duiven zijn geschikt om te excelleren op 600 km, maar alle duiven moeten 100 km aankunnen. Op deze vluchten speelt ligging en weersomstandigheden natuurlijk een grote rol, maar orientatie zeker ook. Een duif die in het begin 5 keer achter elkaar mist zonder aanwijsbare oorzaak moet eigenlijk van zijn chipring verlost worden. Deze duif kan enkel nog een eendagsvlieg worden naar alle waarschijnlijkheid op een toekomstige vlucht en om te voorkomen hier hoop uit te putten, niet meer spelen!!!!
Veel succes met de voorbereidingen.
|
Druk, druk, druk en dan ook nog eens carnaval tussendoor..................................... Maart is in zicht en dit is de maand van de aftrap van het vliegseizoen. Veel tijd om de boel op de rit te krijgen is er dus niet meer. Inmiddels hebben we onze plannen ontvouwd en vanaf 1 maart wordt er gewerkt volgens een redelijk vast schema. Waarom 'redelijk'? Er moet altijd ruimte zijn voor zaken die je signaleert en waarop je moet anticiperen. Stel dat de temperatuur nogmaals ver onder 0 zal gaan. Dat vraagt een andere voeding dan met 10 graden boven 0. Tevens is kou van invloed op de vorm, dus dit zijn factoren om zeker rekening mee te houden. Het vlieghok van de snelheidsduiven is nog aangepast qua verluchting, de open strook in het plafond is verkleind en er zijn schuiven aangebracht. Door de Boomse pannen is er flink wat frisse lucht dat het hok in stroomt en we menen nu een wat beter klimaat te kunnen creeren. Even afwachten hoe de duiven hierop reageren. De snelheidsduiven zijn al een paar keer los geweest, de fondduiven zitten nog vast. In het begin zullen ze nog niet veelvuldig maar gedoseerd losgaan, we willen ze niet overbelasten en ook het gevaar van roofvogels speelt een rol. Er wordt volop gekweekt van de kweekduiven op beide hokken en inmiddels zijn de eerste duiven alweer omgekoppeld. De fondvliegers zitten op 60% gerst, de snelheidsduiven zitten enerzijds op kweek doordat er jongen liggen, de andere afdelingen ook op 50% gerst.
Vandaag de eerste Beute dag. Helaas kon ikzelf er niet bij zijn, maar senior heeft genoten. Vooraf nog even op de koffie bij Henk Douna en onder andere zijn winteraankopen bij Pieter Veenstra kunnen bewonderen. Op de Beute-dag veel prominenten aanwezig en hopelijk volgend jaar zelf ook van de partij.
|
De schaatsen kunnen weer in het vet, het voorjaar komt eraan!!! Misschien wat optimistisch, het is immers pas half februari en wie weet wat er nog op ons afkomt. Het weer lijkt steeds grilliger te worden, net als alle perikelen in de duivensport op bestuurlijk niveau. Laten we ons dan ook beperken tot zaken die ons bezighouden in de voorbereiding op komend seizoen. Met de temperaturen die stijgen komen ook de kriebels de hokken te openen en de duiven hun eerste meters te laten maken van 2012. Voor ons is dit altijd een spannende periode aangezien er het gevaar dreigt van roofvogels. Feit is echter dat er een aantal liefhebbers binnen een straal van een kilometer van elkaar af wonen en dat de een geterroriseerd wordt door een rover, terwijl het nabijgelegen andere hok er totaal geen last van heeft. Een roofvogel lijkt zijn pijlen dan ook op een bepaald afgebakend gebied te richten. 2 jaar geleden kostte dit mijzelf aardig wat veren toen ik de duiven in de ochtenduren en tegen de avond uitliet, wel 15 stuks gingen verloren. Vorig jaar kwamen ze enkel nog tegen het middaguur los, doffers en duivinnen om de dag. Dit kostte me 1 duif, een doffer met een kwetsuur aan zijn vleugel, waarschijnlijk een makkelijke prooi.
Nog even op de koffie geweest bij Jan Peters in Bemmel. Jan geldt al sinds ik interesse kreeg voor de duiven als een groot voorbeeld en hij is de beste speler op de ochtendlossingen sinds jaar en dag in onze hoek. Hoe dicht succes en tegenslag bij elkaar liggen heeft Jan afgelopen jaar mogen ervaren. Op eigen hok liep het totaal niet naar wens en de duiven kwamen niet in vorm, echte kopprijzen bleven uit. Op andere hokken en dan met name in het Westen des lands presteerden de nazaten van met name het 'Betuwe koppel' enorm sterk. Dit koppel zit onder de pannen bij Gerrit Veerman in Volendam, die zelf afgelopen jaar 3e kampioen ochtendlossingen werd Marathon Noord. De nakweek is super van dit koppel. In het najaar kochten we zelf samen met Gilbert van den Berg een dochter uit 'Superkweker Stet' x 'Bolletje' op een veiling van Verweij-Castricum uit Mijdrecht die deze duiven aankochten bij Fred Stet. 'Superkweker Stet' is een zoon van het 'Betuwe Koppel' en nazaten winnen 1-2-4 nationaal en 13x bij de eerste 100 Nationaal. 'Bolletje' zelf wint 1e en 4e Nationaal en hierin is de lijn van het 'Betuwe Koppel' eveneens vertegenwoordigd. Het aangekochte duivinnetje is echter een septemberjong en wellicht kunnen we er deze zomer nog wat uit kweken. Binnenkort komt er nog een dochter uit het 'Betuwe Koppel' via Jan naar ons toe. Vanaf afgelopen jaar doe ik wat aan samenkweek met Jan Peters, vooral ook om van elkaars topduiven te kunnen profiteren. Zo lijkt het koppel '06-688' x '02-070' zich te onderscheiden. Deze kruising Cor de Heijde x Jan Peters leverde al diverse kinderen die het grote werk aan lijken te kunnen en behoren op eigen hok tot de beste duiven. Het koppel zit weer samen en de eerste jonkies blijven op eigen hok en later gaan ze naar Bemmel. Voor mij is dit ook het mooie van de duivensport, de contacten die je opdoet en met een aantal jongens zoeken naar de allerbeste duiven. Dit is echter geen garantie voor succes, de overige voorwaarden moeten kloppen anders wordt het niet wat je verwacht.
Volgende week meer over het nieuwe vlieghok van Hans en Evert-Jan Eijerkamp!
Fijne week
|
Winter in Nederland, en niet zo'n klein beetje ook!!!! Wie had dat nog verwacht na zo'n zachte periode. Het lijkt erop dat het ook nog wel even zal aanhouden deze lage temperaturen. Ik gaf vorige week al aan, je kunt allerlei plannen maken voor het koppelen van de duiven, maar als je dan geconfronteerd wordt met omstandigheden als deze, dan kan het zo maar zijn dat er even een weekje uitstel komt.
Afgelopen vrijdag was er de feestavond van Superfondclub GOU, een fondclub voor de liefhebbers van afdeling 8 waarbij tevens het jonge duivenspel op het programma staat. De organisatie had de pech dat er code oranje gold en iedereen werd afgeraden de weg op te gaan. Achteraf viel het 100% mee en waren er onderweg weinig problemen. De zaal was echter niet vol zoals verwacht mocht worden en dat is natuurlijk jammer. Alle prijswinnaars en kampioenen werden in het zonnetje gezet en zelf leken we wel een rijdende slijterij met alle gewonnen hoofdprijzen en gratis prijzen vol alcohol!! Zaterdag had ik een uitnodiging ontvangen van een gezelschap dat jaarlijks bijeen komt in Wijchen om over de duivensport te discussieren. Het gaat hier om ontwikkelingen in het algemeen en zaken op eigen hok. Van oudsher is het criterium voor aanwezigheid een Nationale overwinning, maar inmiddels zijn de regels wat versoepeld en wordt links en rechts dispensatie verleend vandaar dat ik aanwezig mocht zijn evenals bijvoorbeeld Albert Klaassen uit Ochten, de afdelingskampioen van de GOU. Het was een zeer interessante en leerzame middag. De aanwezigen hadden nog wat duiven meegenomen en ikzelf had de 'Triple Dax' meegenomen en 'Henri'. 'Triple Dax' is een inteeltproduct rechtstreeks van Gerard van Tuyl uit Hellouw. Zelf vind ik het een kanjer, was benieuwd wat de 'grote mannen' er van zouden vinden. Mijn eigen visie werd bevestigd en men was vol lof over deze doffer. Ook 'Henri', een laat jong van 2011 en zoon van Henri Hoeks topduivin 'Yolanthe' werd goed ontvangen. Vorig jaar zat 'Triple Dax' bij Paul van den Berg in Benschop en werd gekoppeld aan zijn topkweekster, de jonge duiven hebben we gedeeld. Dit jaar zit hij gekoppeld aan een dochter van 'Zwart Goud' van Jelle Jellema.
Ikzelf had nog een vraag in de groep gegooid afgelopen zaterdag en wel de volgende: worden er duiven aangeschaft om de stam op een hoger plan te tillen? Het mooie is dat er liefhebbers aanwezig waren die zelf een rampzalig seizoen doormaakten en liefhebbers die een topseizoen hadden. Toen het rondje voltooid was kon de conclusie getrokken dat er niet bijzonder veel was bijgehaald, dus niet door de toppers van 2011 en niet door de liefhebbers met een minder seizoen. Geloof en vertrouwen in de eigen stam wordt als een belangrijk streven gezien, nieuwe inbreng moet voorzichtig worden toegepast. Ik deel deze mening echter niet geheel, wellicht ook doordat ikzelf nog geen eigen stam heb gevormd en zoekende ben naar de beste duiven en beste lijnen. Echter, in de hedendaagse duivensport zie je de toppers zichzelf versterken met kampioensduiven of directe nakomelingen hiervan. Zo sprak ik vrijdagavond met Mark van den Berg uit IJsselmuiden, een generatiegenoot met een inmiddels fantastisch opgebouwd palmares. Ook hij blijft zoekende naar topduiven bij topliefhebbers. Een mogelijk gevolg van het blijven aanschaffen is een overvol kweekhok en het uitblijven van een homogene stam duiven. Echter, een tool die hiermee samen kan gaan is selectie van de duiven, dus veel kweken, veel spelen en veel selecteren. Ik geloof erin dat er op termijn een stam zal ontstaan met nakomelingen van de allerbeste duiven en een mix van kenmerken en eigenschappen van diverse rassen en soorten. De duivensport en de duif zelf evolueert en ontwikkeld zich tot een steeds completere en betere atleet. De vraag is of de liefhebbers met een homogene stam deze ontwikkelingen kunnen volgen zonder al te veel nieuwe inbreng in hun stam. Er zijn inmiddels al verschillende voorbeelden van rassen en soorten van weleer die inmiddels niet meer op niveau mee kunnen. De tijd zal het leren..................
Fijne week.
|
Beetje later dan gepland, maar daar zijn we dan toch weer met een update over onze belevenissen in de duivenwereld. Afgelopen weekend met veel bewondering de verkoop van Pieter Veenstra gevolgd op Pipa, wat een eindresultaat!!! Ik sprak met een bevriende liefhebber die alle duiven (zelfs herhaaldelijk) had bezichtigd en hij gaf aan danig onder de indruk te zijn van de kolonie. De prestaties van de duiven liegen er natuurlijk ook niet om, met name op het gebied van afdelings-/NPO-uitslagen, hier telt niet mee in welke kring of ACG men speelt. Natuurlijk speelt de wind een rol, maar dat geldt voor ons allemaal. Ik heb al vaker aangegeven, de duiven op echte tophokken kunnen niet tegenvallen, alles moet aanwezig zijn om dergelijke topprestaties te leveren. Een afwijking hierop is misschien de kolonie van Jelle Jellema. Deze duiven blinken over het algemeen niet uit door schoonheid in de hand, maar oh oh, wat een uitslagen maakt dit tophok in Nijverdal. Blijkbaar beschikken deze duiven over een enorme drive om thuis te komen en lopen ze over van karakter. Let wel, ik oordeel hier over de kweekduiven die we zelf onder de pannen hebben en niet over het bestand op de hokken in Nijverdal en Steggerda. Een fondduif is ook niet te vergelijken met een snelheidsduif. Zaak is rekening te houden in de kweek met een zekere balans in de bouw tussen beide partners om niet te klein of te kort te kweken. Op eigen hok houden we hier ook rekening mee en zijn de Jellema's in 2011 aardig doorgebroken wat prestaties betreft.
Het is al weer februari en het winterseizoen is echt aangebroken. De snelheidsduiven zitten lekker te broeden en de fondkleppers breken de tent af van de honger. De kweekduiven zijn aan het leggen voor de 2e ronde dus alles gaat zijn gangetje. Binnenkort gaan we een definitief programma opstellen voor de voorbereiding naar de vluchten toe. Niet een beetje laat? Misschien wel, maar je weet nooit hoe een winter verloopt en hoe de kweek verloopt. Volgende week meer over de plannen voor komend seizoen.
Vanavond loopt de verkoop van Superfondclub SFG af op www.duiven.net. Hier schenken we onze laatste bon van dit jaar.
Fijne week!
|
Vorige week eindigden we met de opmerking over het formeren van een stam. Hier komen we deze week op terug. In samenhang hiermee lees ik verschillende reacties omtrent de verkoop van Pieter Veenstra op Pipa met betrekking tot de bedragen en de 'eigenlijke' waarde van deze duiven. Verkoop van duiven is een kwestie van het samenbrengen van vraag en aanbod zoals met de meeste verkopen, een inkoppertje. Bij een veiling zoals op Pipa bepaalt de vraag de prijs. In mijn beleving gaat het niet meer zo zeer om in welke afdeling je vliegt of in welke kring/regio/CCG/etc., maar puur om kopprijzen met een vooraanstaand ras. De 'merknaam' van de duif heeft definitief haar intrede gedaan in de duivensport. Zo zijn er op dit moment verschillende 'duivenmerken' die enorm populair zijn: De Rauw-Sablon, Marcel Aalbrecht, Heremans-Ceusters, Gerard Koopman, Gerard & Bas Verkerk, Hans en Evert-Jan Eijerkamp, Pieter Veenstra, etc. Als er een duif van deze liefhebbers wordt verkocht zal deze altijd meer opbrengen dan dat Bas Weijers uit Groesbeek deze verkoopt met wellicht betere papieren (=prestaties). Kijk nu eens naar uzelf. Indien u over voldoende financiele middelen beschikt, kiest u dan een Volkswagen of een Skoda als nieuwe auto? Kwalitatief gelijkwaardig doch zal in 8 van de 10 gevallen de merknaam 'Volkswagen' u meer aanspreken. Zo zie ik dat ook terug in de duivensport. Kijk naar de talloze bonnenverkopen. Hier staan legio bonnen bij van goed presterende liefhebbers waarop maximaal € 40 wordt geboden. Hier zien we dat het aanbod inmiddels de vraag heeft overstegen wat de prijs gaat drukken. Denkt u ook € 40 te betalen als u bij een liefhebber aanklopt om wat te kopen? Waarschijnlijk niet. Hier liggen dus wel degelijk kansen voor de gemiddelde liefhebber om zich te versterken bij een beter presterende liefhebber. Het aanbod is hier dikwijls 'een jonge duif 2012'. Een enorm ruim begrip en in feite weet je niet wat je koopt. Als je de liefhebber belt zegt hij misschien 'bel in juli maar terug' of 'kom 'm maar halen'. Kortom, je weet niet wat je koopt en is het uit de kwekers of uit de vliegers, dit wordt dikwijls anders beoordeeld. Het 'grote' geld wordt geboden op een directe nazaat van een bewezen topvlieger of topkweker met een merknaam. Hoe verwerf je een merknaam als liefhebber? Hier zijn een aantal criteria voor te benoemen :
1. topprestaties met een vaste stam duiven
2. commercieel ingesteld
3. het geluk hebben om diverse echte toppers te kweken die Nationale asduif worden of Nationale winnaars
ad 1) Het spreekt voor zich dat u zich in de kijker dient te spelen door te presteren. Het spreekt meer aan als u dit doet met een familiestam duiven in plaats van wekelijks een anders ras/soort aan de kop van de uitslag te vinden. Men moet kunnen zeggen 'het is er weer eentje van de Kromme-lijn'. Steeds met andere duiven presteren en hier over communiceren schept blijkbaar verwarring 'wat zijn nu de goei?'
ad 2) deze eigenschap moet u eigen zijn of dit realiseren met de mensen om u heen. Als u alle vormen van commercie afhoudt komen uw prestaties en duiven niet in de picture te staan, dit werkt nu eenmaal waardeverhogend als u dit wel doet. Niet voor niet lezen we elk jaar weer een reportage van de liefhebbers met een merknaam. Zijn ze dan zoveel beter dan iedereen? Niet altijd, maar ze hebben wel de ingangen om de gerealiseerde prestaties aan de man te brengen en zelfs uit te vergroten. Hier is overigens niet mis mee, we consumeren deze lectuur met z'n allen gretig.
ad 3) een duif op de kooi die een begrip is in de duivensport is misschien nog wel het meest belangrijke criterium. Kijk eens wat voor reputatie de 'Kleine Dirk' van Gerard Koopman heeft opgebouwd als eerst supervlieger (2x 1e NPO) en later als superkweker. Rond deze duif is een soort mythe gecreeerd waardoor de nakomelingen onbetaalbaar werden voor velen. Dit werk vervolgens generaties lang door vooral als zich in die generaties weer een nieuwe topper zich manifesteert. Dan kom je weer bij punt 1 terecht, de stam, en als dit vervolgens breeduit gecommuniceerd wordt via de media, punt 2, is de cirkel rond.
Het formeren van een stam, hoe doen we dit? Het gevaar van veel aankopen doen is veel duiven op het kweekhok waarvan het rendement pas na enkele jaren vaststaat. Op zich niets mis mee. Echter, na een aantal jaren moet men een keuze maken met welke duiven / lijnen men verder gaat. De duiven die niet voldoen in de kweek moeten het veld ruimen, ongeacht afstamming. De duiven die gemiddeld hebben gekweekt kunt u nog eens analyseren in combinatie met de partner. Hebben de verschillende partners in de jaren in een andere koppeling al voor topduiven gezorgd, uitselecteren!!! Kans is groot dat de duif met de gemiddelde nakweek in deze gevallen het niveau naar beneden haalt. Op enig moment worden de duiven van leeftijd, vooral op de grote fond krijg je hiermee te maken. Zet een dergelijke duif eens op zijn of haar dochter / zoon en haal er eens wat zomerjongen uit. Kweek tevens uit de kinderen die op het vlieghok zitten een aantal jonge duiven.
De 'Louis', op dit moment een van onze beste kwekers, vader van Bjorn, winnaar 11e kampioenschap Marathon Noord. 3 kinderen en 1 kleinkind wonnen op Brive afgelopen jaar 1-2-5-14 tegen 139 duiven. Van hem zitten inmiddels 2 zonen op het kweekhok.
Van belang is de 'verervingswaarde' te bepalen van deze duiven, dus hoe presteert de nakweek in de 2e, 3e en 4e generatie. Dit vergt tijd, maar het begint met die kweker die in de eerste lijn uitstekend vererfd. Al dikwijls sprak ik met topliefhebbers die dachten dat het gras bij de buurman groener was dan bij henzelf. Herhaaldelijk werden ze echter geconfronteerd met het feit dat de eigen stam het beste rendeerde op het hok en door het steeds bijhalen als zaligmakend te beschouwen verslapte de aandacht om de eigen stam vast te leggen met als resultaat de opmerking 'ik heb er eigenlijk niets meer van zitten'. Dan is het te laat, dus wees alert.
Succes!
p.s. Inmiddels vindt u onze laatst geschonken bon van dit veilingseizoen op www.duiven.net georganiseerd door SFG (Superfondclub), een jonge duif uit de kwekers in overleg!
|
|
|
|